Wat we leerden van Italië (maar Gouds blijven doen)

Het begon allemaal met Italië. Met de geur van houtovenpizza in een smalle steeg. Met flessen wijn op tafel in plaats van glazen. Met gesprekken die langer duurden dan het eten zelf.

We reisden, proefden, keken — en leerden. Niet om Italië te kopiëren. Maar om te snappen waarom het daar zó goed voelt. En wat we daarvan mee konden nemen naar een hofje in Gouda.

Want ja, we doen veel op z’n Italiaans. Maar nooit zonder onze Goudse bodem.

Wat we meenamen uit Italië:

De eenvoud van goede ingrediënten

Je hebt geen vijftien elementen nodig op een bord. Als je goede kaas, goed deeg en een geweldige olijfolie hebt, ben je al halverwege perfectie.

Tijd om te blijven zitten

Een tafel is geen transactie. Je mag blijven hangen. Misschien bestel je iets. Misschien niet. Ook goed.

De kunst van delen

Wijn per fles. Planken in het midden. Pizza’s die je snijdt en schuift. Dat zorgt voor verhalen. Voor ogen die oplichten.

Het ritme van daglicht en buiten zitten

Zelfs als je binnen zit, wil je buiten voelen. Daarom: dakramen. Slingerlampjes. Ruwe stenen vloer. Zoals op een Italiaans terras.

Wat we Gouds hielden:

Onze kaas

Niet mozzarella op alles, maar ook gewoon: rauwmelkse boerenkaas. Of oude Goudse uit het groene hart. Trots. Lokaal. Stevig.

Onze koffie

We branden zelf. Achterin de zaak. Dat ruik je. Dat proef je. Een blend met bonen uit 10+ landen, maar met Goudse hand gemaakt.

Onze plek

Een hofje in plaats van een plein. Stilte in plaats van rumoer. Geen Vespa’s, maar klinkers. Geen Vesuvius, maar het stadhuis op steenworp afstand.

En het deeg? Napolitaans, met volle overtuiging.

48 uur rijzen. Lang fermenteren. Veel lucht. Veel smaak. Dat leerden we van Italië — en dat houden we zo. Want als iets werkt, hou je het vast.

Italië gaf ons vuur. Gouda gaf ons grond.

En ergens daartussen zit precies wat we doen:

Warm. Luchtig. Met lef. Maar ook: stevig, eerlijk, lokaal.

Bij Cantina van Jongkind proef je beide.

Zonder dat we het er dik bovenop leggen.